Wat 30 jaar in de lucht me heeft geleerd over mensen

Dertig jaar geleden begon ik als stewardess bij KLM.
Ik dacht toen dat het vooral zou gaan over reizen en bestemmingen.

Maar het ging eigenlijk altijd over mensen.

In een vliegtuig gebeurt iets bijzonders.
Mensen laten, vaak zonder het te merken, een stukje van zichzelf zien.
Misschien omdat ze even nergens heen kunnen.
Misschien omdat ze hun controle moeten loslaten.

Ik zag de zakenreiziger die pas na het opstijgen uitademde.
De vakantieganger die spanning vasthield tot de landing.
De stille passagier die me aankeek alsof dat ene glas water meer was dan service.

Na al die jaren herken ik het sneller.
Onrust die zich verstopt achter ongeduld.
Vermoeidheid die klinkt als irritatie.
En soms gewoon: dankbaarheid, heel puur.

Vliegen heeft me geleerd om zachter te kijken.
Om niet meteen te oordelen.
En om te weten dat iedereen iets met zich meedraagt — ook als je het niet ziet.

Dat is misschien wel wat ik het meest meeneem uit 30 jaar in de lucht.
Niet de bestemmingen.
Maar het blijven kijken naar mensen, met aandacht❤️.


En…oh ja…waar zit nu ook al weer die passagier die dat glaasje water heeft besteld 😉.


Geef een reactie